Czy AI w HR to iluzja oszczędności? Sprawdź, jak lipcowa reforma PIP i nowa Dyrektywa UE wpłyną na rotację pracowników.
Dlaczego polski rynek pracy wciąż traci potencjał pokolenia 50 plus? Sprawdź błędy w rekrutacji i dowiedz się, jak zyskać cennych ekspertów.
Aby zrozumieć, dlaczego działy HR tak chętnie rezygnują z headhunterów, należy przyjrzeć się strukturze ich celów (KPI) oraz psychologii korporacyjnej. Interes działu HR rzadko jest w 100% tożsamy z długoterminowym interesem właściciela firmy.
Czy rekrutacja na zasadach Success Fee to pozorna oszczędność? Poznaj ukryte wady tego modelu i dowiedz się, co tracisz. Analiza Marty Olesiak.
Nie byłabym sobą, gdybym nie dostrzegała tego, co naprawdę się dzieje na polu bitwy kandydat-pracodawca. Tam, gdzie jedni płaczą, że nie mogą znaleźć pracy, tam drudzy, iż nie mogą dopasować człowieka do swojej firmy. Gdzie moim zdaniem jest pies pogrzebany i żeby tylko jeden😎? Wszyscy na wszystko w firmie mają Dowiedz się więcej
Znalazłeś kandydata własnymi siłami, bo chciałeś zaoszczędzić na headhunterze. Zastosowałeś tradycyjne metody o nieujawnianiu płac na początku, tylko na ostatnim etapie a do tego podkolorowałeś, jak cudownie się u Ciebie pracuje w tej Twojej rozwojowej firmie i zgranym dynamicznym zespole.
Ów osoba podpisała umowę a Ty już zacierałeś ręce, że masz odbębniony proces rekrutacji. Minęły trzy miesiące a on nagle nie przedłużył z Tobą umowy i zostałeś z ręką w nocniku. Dlaczego tak się stało?
Postanowiłeś zatrudnić nową osobę do zespołu. Zleciłeś swojej osobie z Działu HR znalezienie kogoś na kluczowe stanowisko. Ona na tzw. „czuja” wystawiła ogłoszenie bazując na tym, co podpowiadało jej AI na znanym portalu. Efekt był taki, że dostała 200 aplikacji i się przeraziła, bo na głowie ma jeszcze urlopy pracowników, szkolenia, zwolnienia lekarskie i ciągłe gaszenie pożarów.
Powiedzmy to sobie wprost: dobrych ludzi jest mało. A tych naprawdę dobrych jeszcze mniej. Nie żyjemy już w czasach, w których pracodawca „dawał pracę”, a kandydat miał być wdzięczny do końca życia. Dziś to często rynek kandydata (oczywiście wszystko zależy od branży i kompetencji danej osoby). Szczególnie w sprzedaży, IT, zarządzaniu, marketingu, finansach i wszędzie tam, gdzie liczą się kompetencje, charakter i dowożenie wyników.
Zauważyłam ostatnio pewien dziwny trend. Nie w social mediach, czy w marketingu, ale w życiu.
Ludzie zaczęli odkładać decyzje jak stare ubrania na krzesło.
Firmy robią dokładnie to samo.
Rekrutacje są „zamrożone”. Inwestycje „przesunięte”. Rozwój pracowników „na później”.
A potem nagle wszyscy są zdziwieni. Dlaczego najlepszy pracownik odszedł, firma stoi w miejscu a ktoś inny zrobił to, na co oni się tylko zbierali.
Czekanie bardzo rzadko jest strategią. Najczęściej jest ładniej nazwanym strachem.
W świecie biznesu, gdzie większość chowa się za korporacyjną nowomową i wygładzonymi zdjęciami z banków zdjęć lub AI, Marta Olesiak weszła z impetem, wyważyła drzwi i powiedziała: „Sprawdzam”. Dziś, z armią blisko 50 000 obserwujących na LinkedIn i tytułem jednej z najbardziej wpływowych osób w polskiej sprzedaży i HR, udowadnia, że autentyczność to najtwardsza waluta na rynku.
Starszy pracownik w firmie – stabilność, doświadczenie i… święty spokój. Dlaczego firmy wciąż tego nie rozumieją?
Kiedy ktoś mówi, że „rynek pracownika się kończy”, to ja tylko unoszę brew i pytam: a na jakiej planecie? Jedna rzecz się nigdy nie zmienia: najlepsi ludzie zawsze będą rozchwytywani. A firmy, które potrafią ich, znaleźć zamiast liczyć na przypadek, po prostu wygrywają.
Większość firm myśli, że kupuje kompetencje. A to nie jest prawdą. Kupują historię na czyjś temat, opakowanie i chwilowe poczucie, że kontrolują sytuację. Bo łatwiej zatrudnić kogoś, kto „pasuje”, niż zapytać siebie, czy w ogóle taka osoba będzie dopasowana do celu firmy.
Coś tu śmierdzi niczym wybijające szambo. Publikujesz ofertę pracy, dostajesz 278 aplikacji w trzy dni… i nic. Ani jednej osoby, o której pomyślisz: „wow, to jest ten kandydat”. Znasz to? Jeśli tak, to nie jesteś sam – 80% właścicieli firm w Polsce deklaruje, że ich rekrutacje kończą się albo fiaskiem, Dowiedz się więcej
Pracownik 50plus najczęściej uznawany jest przez pracodawców w Polsce, jako ten, co stoi nad grobem, więc nie warto go zatrudniać, bo za długo nie popracuje a do tego zaraz wejdzie w wiek przedemerytalny i nie da się go można zwolnić. Ponadto kolejnym stereotypem jest uznawanie z góry, że nie będzie się przykładał do swojej pracy a na pewno stanie oporem do nauki nowych rzeczy. A jak wygląda rzeczywistość?
